Introductie

Mijn naam is Ineke Luttik. Ik ben geboren 20 maart 1953 te Zaandijk (Noord Holland). Kort na mijn 3e verjaardag werd ik ten gevolge van een vrachtwagenongeval slechthorend aan beide oren. Thuis was de ideale omgeving, daar had ik absoluut geen probleem met het niet horen van bepaalde geluiden, alles was immers veilig en vertrouwd.

De lagere school periode in 1959 was niet mogelijk op de gewone "horende" school de les te volgen en reisde daarom dagelijks naar de Prof. Burgerschool te Amsterdam. Alles was hier aanwezig wat nodig en belangrijk is voor een slechthorend kind.

Ten eerste kreeg ik mijn eerste gehoorapparaat. Een grote metalen kast van ongeveer 15 bij 15 cm. groot, dat gedragen werd aan je hemdje of een speciaal daarvoor gemaakt draagtasje... het liefst onder je kleding zodat niemand het kon zien. In de klas werd gebruik gemaakt van ringleiding en ieder kind had een microfoon op zijn of haar tafeltje staan. Het gehoorapparaat op de T-stand en de meester was goed te verstaan.
Ten 2e * Leren liplezen (spraakafzien) dat was en is nog steeds een belangrijk hulpmiddel voor slechthorende en dove mensen. * Gebaren werden in die tijd niet toegestaan. Toch werden ze wel, zij het stiekem, gebruikt.

De jaren gaan voorbij ook de ontwikkeling heeft niet stil gestaan. De hoortoestellen zijn er nu in verschillende modellen en belangrijker de kwaliteit is verbeterd waardoor het mogelijk is langer te kunnen horen i.v.m. de volume sterkte en de verbetering van de kwaliteit van batterijen.

Gelukkig ook de hoortoestellen zelf, i.p.v. het verstoppen mogen ze de laatste jaren gezien worden. Voor diegenen die iets anders willen, kan het tot een sieraad gemaakt worden. Kinderen kunnen kiezen uit vele variaties bv. met vlinders of een voetbalclub embleem erop. Ook kan men kiezen uit n van de leuke felle kleuren die vooral bij kinderen in de smaak vallen. Ook aan het oorstukje wordt meer zorg besteedt, deze kunnen ook fraaier. In mijn oorstukjes heb ik 5 kleine bloedkoraaltjes laten zetten.

Het verlies aan mijn beide oren bedraagt 85 tot 110 dB. Om mijn communicatie maar ook mijn contacten te verruimen werd ik in 1988 oefengroepbegeleidster spraakafzien en Nederlands met Gebaren, door het volgen van gebarencursussen heb ik uiteindelijk het diploma "erkend gebaren docent" gekregen van het Nederlands Gebaren Centrum te Bunnik. Na een (levensreddende) operatie in april 2008 was het verlies aan mijn beide oren verder verslechterd naar 95 tot 115 dB. Daarbij worden de hoogste en laagste tonen vanaf die tijd niet meer waargenomen.

Op deze manier kon ik mijn "handicap" omzetten in iets positiefs en ook voor anderen iets betekenen. Er kwamen slechthorende, plots, -laatdove maar ook doof geborenen die vroeger geen gebaren mochten gebruiken de gebarencursus volgen, die op hun beurt weer familie, kennissen, collega's en vrienden meenamen. Op deze wijze verruim je de wereld van jezelf en die van anderen. Intussen voel ik me overal thuis, wat de communicatie betreft maakt het mij niet meer uit waar ik mij bevindt.

In het dagelijks leven speelt communicatie een heel belangrijke rol. Dat geldt voor gezonde en minder gezonde personen, voor jong en oud. Meestal is communiceren iets vanzelfsprekends, iets waar je niet bij stil staat. Soms echter is communiceren iets problematischer. Als slechthorende heb ik hier ervaring mee. Wanneer je moeite hebt mensen te verstaan, zijn mensen geneigd weinig of slechts het meest noodzakelijke tegen je te zeggen. En zo kan een slechthorende langzaam maar zeker in een isolement terecht komen.

Het schrikbeeld van dit isolement, de noodzaak van communicatie met mijn kinderen en mijn persoonlijkheid die nietsdoend afwachten niet toestaat, waren de belangrijkste aanleidingen voor mijn besluit op zoek te gaan naar een alternatieve, aanvullende manier van communiceren. Uiteindelijk heb ik geleerd te communiceren met behulp van het Nederlands met Gebaren (NmG). Nadat ik zelf op deze manier kon "praten" en "luisteren", viel het mij op dat veel slechthorenden uit mijn omgeving ook de behoefte voelden Nederlands met Gebaren te leren. Blij dat ik eindelijk iets positiefs kon doen met de handicap die me zo vaak tot last was geweest, besloot ik cursussen te volgen waardoor ik met (slecht)horenden kon oefenen op deze manier van communiceren.

Het begeleiden van oefengroepen past goed bij mijn ervaring als slechthorende en de kennis en vaardigheden die ik in de loop van de cursussen heb opgedaan. Ik merk bovendien dat ik leden van mijn oefengroep veel kan leren, dat zij mijn begeleiding prettig vinden en dat ik hen en hun gezinsleden enthousiast kan maken voor het Nederlands met Gebaren. Deze positieve ervaringen hebben ertoe geleid dat ik heb besloten door te gaan met het begeleiden van slechthorenden,plots, -laatdoven en hun horende familie, vrienden collega's en verzorgenden. En tevens het doceren van deze gebarencursus aan onderwijzend personeel op scholen, die zijn gespecialiseerd in het lesgeven aan slechthorende en dove leerlingen.

Het gebruik van de gebaren(taal) zet deuren open. Brengt mensen bij elkaar, wilt u daar ook in deelnemen probeer gerust één van de gebarentesten.